ikhaya lam

  Dis wanneer ek só voel dat Buurman se .270 baie aanloklik begin lyk waar hy in die kluis toegesluit staan. Die wanskape misvormdheid voor die computer kan nie skryf nie. Die ding sit op die stoel met 'n klip in sy maag, 'n krampagtige gevoel wat eers herinner aan opgewondenheid, tot die gedrog besef: dis vrees wat so voel. Verlammende vrees vir wanskape wees. Die wanskape wese vrees sy eie wanstaltigheid. Ek soek woorde in die HAT, want hierdie wanskapenheid bestaan buite die kring van naamgewing, soos 'n brandsiek township-hond wat aan niemand behoort nie. Die lelike ding wat niemand wil sien nie, wat almal van wegkyk; nie van wil weet nie. Wat mens sommer wegskop wanneer hy 'n oorlas van homself maak.   Op die laaste dag van September stuur my suster twee vars foto's van ons ma. Sy vra eers of ek wil sien, want sy is gaaf en het begrip. Ek sê ja en laai die foto's af. Dit vat my weke om die foto's oop te maak. Ek kyk skrams, sonder om te sien. Ek raak ga...

The Road to Our House For the two of us here in the mountains, there's not much difference between "self-isolation" and what we usually do. We prefer to live with our furry friends, both tame and wild. We know the leopard tortoises by name. To come across one, or sometimes all of them, at the end of a day is like meeting a friend on the road. The black eagle pair still soars above our house. The other day we surprised a brown buzzard on a Cape spurfowl carcass. The kill wasn't fresh - he'd been feasting on it for at least a day. There's a new-ish, very wild Cape Grysbok in the reserve. Even the baboons visited the other day after a long absence. Okay, some housemates are more welcome than others... So we carry on doing our thing, keeping trips to town to the bare minimum and carrying F10 veterinary disinfectant wipes in the bakkie. Yes, people, vet shops still have "hand sanitiser". When you ...