Posts

Showing posts with the label belonging

Ontheemding

  Dis wanneer ek só voel dat Buurman se .270 baie aanloklik begin lyk waar hy in die kluis toegesluit staan. Die wanskape misvormdheid voor die computer kan nie skryf nie. Die ding sit op die stoel met 'n klip in sy maag, 'n krampagtige gevoel wat eers herinner aan opgewondenheid, tot die gedrog besef: dis vrees wat so voel. Verlammende vrees vir wanskape wees. Die wanskape wese vrees sy eie wanstaltigheid. Ek soek woorde in die HAT, want hierdie wanskapenheid bestaan buite die kring van naamgewing, soos 'n brandsiek township-hond wat aan niemand behoort nie. Die lelike ding wat niemand wil sien nie, wat almal van wegkyk; nie van wil weet nie. Wat mens sommer wegskop wanneer hy 'n oorlas van homself maak.   Op die laaste dag van September stuur my suster twee vars foto's van ons ma. Sy vra eers of ek wil sien, want sy is gaaf en het begrip. Ek sê ja en laai die foto's af. Dit vat my weke om die foto's oop te maak. Ek kyk skrams, sonder om te sien. Ek raak ga...

There's a Bat in the Batman Logo?

Image
  or    "Not Seeing the Forest for the Trees"     If you haven't read this post , please do that first. The story follows on from there. Okay, back to "coming out": At the end of our sixth session, the psychologist asked if anyone had ever suggested I might be neurodivergent and gave me a test to take home. Long story short, it turns out I'm autistic *, have been all along, always will be. Your present disbelief is a compliment for how I learned to use my intellect to mask my autistic traits. I know I don't " look autistic " (what does autistic look like?). I certainly don't "feel autistic". Even with a professional diagnosis my reaction was the same as yours: I didn't believe it. I do not avoid eye contact. I know "wearing his heart on his sleeve" does not mean a real heart or a real sleeve. I understand facial expressions. My interests are the opposite of restricted. I abhor sameness a...

Ek het niks hier verloor nie

Image
  The title of the story will be “Ek het niks hier verloor nie”. The title will be ironic.   A Farm with No Name   I will write about how there’s nothing left of the homestead I grew up in, nothing to go back for. How Africa is reclaiming the garden, and how it is fitting that way. Nature takes over from neglect and erases my father’s footsteps from the farm. It demolishes my mother’s vegetable garden and the exotic mulberry tree that fed my silkworms. I listened to Springsteen's Magic while driving the roads of the Eastern Cape earlier this year: "This is what will be, this is what will be".   Entry to the Vegetable Garden. There was an enormous mulberry tree next to the gate. My mother bred Boerboel dogs and Landras pigs, and found time to nurture an alcohol addiction in between. My dad ploughed fields and drank a lot of coffee. There used to be this ad in the Huisgenoot , it showed a big clock with a cup of Ricoffy at every hour. I think my fa...

Of Missing Fathers and Sisters Found

Image
   "Sometimes I write in self-defense" - Maya Angelou   The day before my birthday I was asked (again) why the search for my biological parents is so important to me; what I hoped to gain by knowing. I found my birth mother several decades ago. She gave birth to both the enquirer and I. I've given up on a relationship with "our" mother, but I would still like to find (out who) my father (was). I will therefore attempt to come up with a once-and-for-all answer on this page, if such a thing is possible. Because I think the answers change as one grows, but more about that later.  I suspect that, when she asked, my genetic half-sister was unaware of the significance of the following day. Not that I mind: I would prefer not to celebrate my birthday. I mark the day only because it seems important to others. This is in no way negative or sad, it's what I feel comfortable with. I don't much see the point of celebrating anybody's birthday after the age of 21....

Jock, die priester (en ander leuens)

Image
Proloog Werk Oorwin Alles Ek lê in my witgeverfde kleindogtertjiebed met die blink, goue randjie rondom die gladde houtkopstuk. Dis seker nie rêrige hout nie, eerder 'n soort plastiekhout, die oppervlak veels te glad om eg te wees. Die dik winterlaken met sy fyn blou blommetjies voel growwerig onder my ken en teen my nek. Dis handgewas en ruik effens na Omo. Ek is nege jaar oud en lê laataand wakker in my winterpajamas onder wolkomberse, voor die tyd van duvets. Die omringende lig moet die maan wees want die huisligte is lankal af. Dis plaasstil. Ek wens ek kon huil, maar ek kan aan niks dink wat trane regverdig nie. Ek weet net dat daar iets met my verkeerd is. Ander mense het iets goeds en moois wat ek nie het nie. In my is daar iets leliks. Dis deel van my. Ek ís die gebrek; die gebrek is ek.  Dit was nog altyd so. In die alleenheid word 'n idee gebore: as ek belowe om van nou af niks verkeerd te doen nie, as ek alles reg kan doen, sal die oordeel my verbygaan? ...

Die ding sonder naam

Image
Wat is dit wat ek verloor het, wat ek in my arms gedra het en nou weg is? Wat in my hart was vir so 'n kort rukkie voor die leegheid teruggekom het? Ek moet die ding se naam uitvind sodat ek dit weer kan soek. Maar dis dalk nie iets wat mens kan voor streef nie. Dis dalk iets wat óf daar is óf nie.  My leegheid dra die vorm van 'n swart-en-wit katjie met lang beentjies en die vreeslikste liefde vir mense. Johannes , het Buurman hom genoem, "Djou Highness". Ou Hannessie, wat voor my uitgehardloop-spring het as ek sy naam roep kamer toe waar ons sy kossies weggesteek het vir die ander katte. Die purr-masjien wat my vyfuur soggens kon wakkerspin met sy entoesiasme vir nuwe daglig, wat moes eet die oomblik dat hy wakker word. Sy sagte katjielyf is wat my arms mis, die gat in my borskas dra sy vorm.  Ek raak afgesluit van die wêreld daarbuite. Dom. Stom. Dis nie moeilik hier in die kloof nie. Ek ignoreer eenvoudig emails, selfs die dringendes. Die gastehuisbeddens st...