ikhaya lam

   Die Fairlane is 'n paar jaar later ingetrade - circa 1974   ❤   My pa het my so liefgehad dat hy sy kar se venster met 'n wielspanner flenters geslaan het om te sorg dat ek nie warm kry nie. Dit was die somer van 1968 en snikwarm in die Groot Karoo. My pa was lief vir karre. Hy't die lang, babablou Ford Fairlane sonder vinne kort vantevore gekoop, net voordat hulle moes Kaap toe ry om my te gaan haal. Die kar het elektriese vensters gehad, spoggerig vir sy tyd, maar klaarblyklik nie lugreëling nie, want toe die vensters weier om af te rol met die terugkomslag deur Laingsburg of Beaufort-Wes of Prins Albert, toe's hulle bang ek versmoor. Van 'n man wat sy karre in sy hart gedra het, moes dit veel gevat het om willekeurig sulke skade aan sy splinternuwe vlagskip te pleeg. Aan my pa se liefde vir my, tien dae gelede agtergelaat in die Mowbray-verpleeginrigting en nou op pad na my nuwe huis op 'n Karooplaas, bestaan daar dus geen twyfel nie. Vyftien jaar late...

   Winter 1968 Wat is beter: om te weet jou pa gaan dood of om hom onverwags te verloor? So wonder ek en my neef nou die dag. 'n Ander niggie, wie se pa onverwags weg is, reken sy sou enigiets gee vir nog net een gesprek, vir die kans om te kan afskeid neem. Ek sê ek weet nie. My pa (middel agter op die foto hierbo) is dood ná twee maande in 'n hoësorgeenheid. Hy het sy hoeveelste hartaanval oorleef en sou moes terug hospitaal toe vir 'n hartomleiding wanneer hy sterk genoeg was. Een keer was dit ámper. 'n Dominee in 'n bruin poliësterpak roep my eenkant toe in die intensiewe eenheid. Hy wil weet of daar iets fout is tussen my en my pa. Ek voel oorbluf. Ek kan nie sien waarop die gesprek afstuur nie. Die magswanbalans tussen outoriteitsfiguur en sestienjarige laat my onseker staan. Nee, hoekom? Want dit lyk of jou pa nie wíl lewe nie, sê hy. Ek steek die geheim weg dat ek en my pa baklei. Dat ons nooit praat oor my dooie ma (heel regs op foto bo) nie. Dat hy drink e...

    No, I'm not LGBTQIA+ . And if you don't know what that means, shame on you click on the letters to find out.      [...waiting for the Flintstones to find their way back from the link...]    Ah, I see you're back.   Sit down.    Let me tell you a story.    At the beginning of this globally conspicuous year a scorpion killed my kitten . I had loved the little critter - the cat, not the scorpion - and I was devastated. Hannes had been given my Dad's name in a hubristic temptation of fate and fate answered. The small, soft, patched body that used to perch on my shoulder and purr into my ear while I sat at my desk lay lifeless under the Oregon pine kitchen cupboard where he'd crawled in to die. I sat outside on the gravel and howled like a mother who'd lost a child, because I had.   His favourite place I thought expressing grief during the loss meant I wouldn't stuggle with depression afterwards. But I stayed listless in ...

Even the vet cried when I told her about Hannes . She'd spent so much time with him at the practice, she said. When he was first brought there as a foundling and again after the mauling incident - he became her after-hours companion. He even boarded for a weekend when he was between vaccinations and our usual kennels wouldn't take him. The veterinary staff knew him well, my little people-loving purr-machine. I had sent a message with a selection of photos to the receptionist after he died, but the news hadn't reached the vet, so it was left to me to break it to her this morning. Of course her wet eyes yanked at my own heartache and I came home with a lingering nostalgia, the longing reignited. Maybe it was too soon to get another kitten. He's not the same and I don't expect him to be the same. I deliberately chose a feline as different from Hannes as possible. Stoffel is a long-haired ginger kitten from Montagu whose owner is lea...

Wat is dit wat ek verloor het, wat ek in my arms gedra het en nou weg is? Wat in my hart was vir so 'n kort rukkie voor die leegheid teruggekom het? Ek moet die ding se naam uitvind sodat ek dit weer kan soek. Maar dis dalk nie iets wat mens kan voor streef nie. Dis dalk iets wat óf daar is óf nie.  My leegheid dra die vorm van 'n swart-en-wit katjie met lang beentjies en die vreeslikste liefde vir mense. Johannes , het Buurman hom genoem, "Djou Highness". Ou Hannessie, wat voor my uitgehardloop-spring het as ek sy naam roep kamer toe waar ons sy kossies weggesteek het vir die ander katte. Die purr-masjien wat my vyfuur soggens kon wakkerspin met sy entoesiasme vir nuwe daglig, wat moes eet die oomblik dat hy wakker word. Sy sagte katjielyf is wat my arms mis, die gat in my borskas dra sy vorm.  Ek raak afgesluit van die wêreld daarbuite. Dom. Stom. Dis nie moeilik hier in die kloof nie. Ek ignoreer eenvoudig emails, selfs die dringendes. Die gastehuisbeddens st...

dit brand soos ‘n pyl in my. Die mense sien daar niks nie van, en die Here alleen die weet wat ek ly. Die dae kom en die nagte gaan; die skadu’s word lank en weer kort; die drywerstem van my werk weerklink, en ek gaan op my kruisweg vort. https://gedigteboom.co.za/totius/o-die-pyn-gedagte/     I know at least seven women who have lost a child.    I, myself, managed to lose someone else's child.    "How do you do that?" I hear you ask.    You take in a six-year old when his mother's life falls apart and you keep him until he reaches high school, after which the arrangement becomes permanent and one day you realise you've become a single step-parent to a teenager. When you divorce his father many years later, you also lose the only "child" you'd ever known.    That is how you lose someone else's child.   It was not until I found Buurman that the possibility of a human baby crossed my mind. The Bulldog ...