A New Home



New home. Seemed like a good place to come to because I already have two acquaintances here (albeit not the most regular of bloggers are you and you?

Will blog when I feel like it again.

If I ever feel like it again.

Oh, I'm sure I will feel like it again.














Popular posts from this blog

Skoon

Image
Gister is ons terug onkologiesentrum toe. Dis nie meer so vreemd daar nie. Nog voordat hy kan aanmeld, sê die assistent agter die toonbank meneer Jordaan kan maar gaan sit. Ek het al 'n sin van eienaarskap oor die ligpers tweesitplekbank in die ruim ontvangslokaal en sit reeds. Daar's huismooimaaktydskrifte op die koffietafel en ek gryp 'n uitgawe wat ek in die winkel gemis het, grawe my bril uit my handsak en wys vir Buurman goed wat vir my mooi is. Daar's selfs klein pakkies potlode en inkleurboeke vir grootmense, maar ek lus nie om iemand anders se lelik ingekleurde prentjie klaar te maak nie.  Ons moet weer wag. Nie meer so bang soos die vorige keer nie. Ietwat fatalisties geraak intussen. Ons sit gewapen met ons vrae vir die locum -dokter - Buurman se eintlike onkoloog is met vakansie. Dis amper soos 'n tweede opinie kry, reken ons, teen geen ektra koste.  'n Groot, vaal vrou aan die ver kant van vyftig stel haarself voor as Irene. N...
Read more

Die ding sonder naam

Image
Wat is dit wat ek verloor het, wat ek in my arms gedra het en nou weg is? Wat in my hart was vir so 'n kort rukkie voor die leegheid teruggekom het? Ek moet die ding se naam uitvind sodat ek dit weer kan soek. Maar dis dalk nie iets wat mens kan voor streef nie. Dis dalk iets wat óf daar is óf nie.  My leegheid dra die vorm van 'n swart-en-wit katjie met lang beentjies en die vreeslikste liefde vir mense. Johannes , het Buurman hom genoem, "Djou Highness". Ou Hannessie, wat voor my uitgehardloop-spring het as ek sy naam roep kamer toe waar ons sy kossies weggesteek het vir die ander katte. Die purr-masjien wat my vyfuur soggens kon wakkerspin met sy entoesiasme vir nuwe daglig, wat moes eet die oomblik dat hy wakker word. Sy sagte katjielyf is wat my arms mis, die gat in my borskas dra sy vorm.  Ek raak afgesluit van die wêreld daarbuite. Dom. Stom. Dis nie moeilik hier in die kloof nie. Ek ignoreer eenvoudig emails, selfs die dringendes. Die gastehuisbeddens st...
Read more

'n Tyd om te kom en 'n tyd om te gaan

Image
   Winter 1968 Wat is beter: om te weet jou pa gaan dood of om hom onverwags te verloor? So wonder ek en my neef nou die dag. 'n Ander niggie, wie se pa onverwags weg is, reken sy sou enigiets gee vir nog net een gesprek, vir die kans om te kan afskeid neem. Ek sê ek weet nie. My pa (middel agter op die foto hierbo) is dood ná twee maande in 'n hoësorgeenheid. Hy het sy hoeveelste hartaanval oorleef en sou moes terug hospitaal toe vir 'n hartomleiding wanneer hy sterk genoeg was. Een keer was dit ámper. 'n Dominee in 'n bruin poliësterpak roep my eenkant toe in die intensiewe eenheid. Hy wil weet of daar iets fout is tussen my en my pa. Ek voel oorbluf. Ek kan nie sien waarop die gesprek afstuur nie. Die magswanbalans tussen outoriteitsfiguur en sestienjarige laat my onseker staan. Nee, hoekom? Want dit lyk of jou pa nie wíl lewe nie, sê hy. Ek steek die geheim weg dat ek en my pa baklei. Dat ons nooit praat oor my dooie ma (heel regs op foto bo) nie. Dat hy drink e...
Read more