ikhaya lam

   Die Fairlane is 'n paar jaar later ingetrade - circa 1974   ❤   My pa het my so liefgehad dat hy sy kar se venster met 'n wielspanner flenters geslaan het om te sorg dat ek nie warm kry nie. Dit was die somer van 1968 en snikwarm in die Groot Karoo. My pa was lief vir karre. Hy't die lang, babablou Ford Fairlane sonder vinne kort vantevore gekoop, net voordat hulle moes Kaap toe ry om my te gaan haal. Die kar het elektriese vensters gehad, spoggerig vir sy tyd, maar klaarblyklik nie lugreëling nie, want toe die vensters weier om af te rol met die terugkomslag deur Laingsburg of Beaufort-Wes of Prins Albert, toe's hulle bang ek versmoor. Van 'n man wat sy karre in sy hart gedra het, moes dit veel gevat het om willekeurig sulke skade aan sy splinternuwe vlagskip te pleeg. Aan my pa se liefde vir my, tien dae gelede agtergelaat in die Mowbray-verpleeginrigting en nou op pad na my nuwe huis op 'n Karooplaas, bestaan daar dus geen twyfel nie. Vyftien jaar late...

  Dis wanneer ek só voel dat Buurman se .270 baie aanloklik begin lyk waar hy in die kluis toegesluit staan. Die wanskape misvormdheid voor die computer kan nie skryf nie. Die ding sit op die stoel met 'n klip in sy maag, 'n krampagtige gevoel wat eers herinner aan opgewondenheid, tot die gedrog besef: dis vrees wat so voel. Verlammende vrees vir wanskape wees. Die wanskape wese vrees sy eie wanstaltigheid. Ek soek woorde in die HAT, want hierdie wanskapenheid bestaan buite die kring van naamgewing, soos 'n brandsiek township-hond wat aan niemand behoort nie. Die lelike ding wat niemand wil sien nie, wat almal van wegkyk; nie van wil weet nie. Wat mens sommer wegskop wanneer hy 'n oorlas van homself maak.   Op die laaste dag van September stuur my suster twee vars foto's van ons ma. Sy vra eers of ek wil sien, want sy is gaaf en het begrip. Ek sê ja en laai die foto's af. Dit vat my weke om die foto's oop te maak. Ek kyk skrams, sonder om te sien. Ek raak ga...

  For Nomzamo     who ended her brilliant life on the 8th of April 2021   All unborn life is sacred they say except in case of rape or incest or when the mother's life is at risk   Then you may kill the child who would want to carry that product of violence that evil spawn for nine months push it out between your legs   Would you?   Some of us, ill-conceived yet unaborted, Eros and Thanatos in constant tug-of-war   You sentence us to death a thousand times then mourn when we kill ourselves            ❤     https://medium.com/the-understanding-project/the-ancient-dance-between-eros-and-thanatos-492afb747ef

   "Sometimes I write in self-defense" - Maya Angelou   The day before my birthday I was asked (again) why the search for my biological parents is so important to me; what I hoped to gain by knowing. I found my birth mother several decades ago. She gave birth to both the enquirer and I. I've given up on a relationship with "our" mother, but I would still like to find (out who) my father (was). I will therefore attempt to come up with a once-and-for-all answer on this page, if such a thing is possible. Because I think the answers change as one grows, but more about that later.  I suspect that, when she asked, my genetic half-sister was unaware of the significance of the following day. Not that I mind: I would prefer not to celebrate my birthday. I mark the day only because it seems important to others. This is in no way negative or sad, it's what I feel comfortable with. I don't much see the point of celebrating anybody's birthday after the age of 21....

Proloog Werk Oorwin Alles Ek lê in my witgeverfde kleindogtertjiebed met die blink, goue randjie rondom die gladde houtkopstuk. Dis seker nie rêrige hout nie, eerder 'n soort plastiekhout, die oppervlak veels te glad om eg te wees. Die dik winterlaken met sy fyn blou blommetjies voel growwerig onder my ken en teen my nek. Dis handgewas en ruik effens na Omo. Ek is nege jaar oud en lê laataand wakker in my winterpajamas onder wolkomberse, voor die tyd van duvets. Die omringende lig moet die maan wees want die huisligte is lankal af. Dis plaasstil. Ek wens ek kon huil, maar ek kan aan niks dink wat trane regverdig nie. Ek weet net dat daar iets met my verkeerd is. Ander mense het iets goeds en moois wat ek nie het nie. In my is daar iets leliks. Dis deel van my. Ek ís die gebrek; die gebrek is ek.  Dit was nog altyd so. In die alleenheid word 'n idee gebore: as ek belowe om van nou af niks verkeerd te doen nie, as ek alles reg kan doen, sal die oordeel my verbygaan? ...

dit brand soos ‘n pyl in my. Die mense sien daar niks nie van, en die Here alleen die weet wat ek ly. Die dae kom en die nagte gaan; die skadu’s word lank en weer kort; die drywerstem van my werk weerklink, en ek gaan op my kruisweg vort. https://gedigteboom.co.za/totius/o-die-pyn-gedagte/     I know at least seven women who have lost a child.    I, myself, managed to lose someone else's child.    "How do you do that?" I hear you ask.    You take in a six-year old when his mother's life falls apart and you keep him until he reaches high school, after which the arrangement becomes permanent and one day you realise you've become a single step-parent to a teenager. When you divorce his father many years later, you also lose the only "child" you'd ever known.    That is how you lose someone else's child.   It was not until I found Buurman that the possibility of a human baby crossed my mind. The Bulldog ...