ikhaya lam

  Dis wanneer ek só voel dat Buurman se .270 baie aanloklik begin lyk waar hy in die kluis toegesluit staan. Die wanskape misvormdheid voor die computer kan nie skryf nie. Die ding sit op die stoel met 'n klip in sy maag, 'n krampagtige gevoel wat eers herinner aan opgewondenheid, tot die gedrog besef: dis vrees wat so voel. Verlammende vrees vir wanskape wees. Die wanskape wese vrees sy eie wanstaltigheid. Ek soek woorde in die HAT, want hierdie wanskapenheid bestaan buite die kring van naamgewing, soos 'n brandsiek township-hond wat aan niemand behoort nie. Die lelike ding wat niemand wil sien nie, wat almal van wegkyk; nie van wil weet nie. Wat mens sommer wegskop wanneer hy 'n oorlas van homself maak.   Op die laaste dag van September stuur my suster twee vars foto's van ons ma. Sy vra eers of ek wil sien, want sy is gaaf en het begrip. Ek sê ja en laai die foto's af. Dit vat my weke om die foto's oop te maak. Ek kyk skrams, sonder om te sien. Ek raak ga...

   Winter 1968 Wat is beter: om te weet jou pa gaan dood of om hom onverwags te verloor? So wonder ek en my neef nou die dag. 'n Ander niggie, wie se pa onverwags weg is, reken sy sou enigiets gee vir nog net een gesprek, vir die kans om te kan afskeid neem. Ek sê ek weet nie. My pa (middel agter op die foto hierbo) is dood ná twee maande in 'n hoësorgeenheid. Hy het sy hoeveelste hartaanval oorleef en sou moes terug hospitaal toe vir 'n hartomleiding wanneer hy sterk genoeg was. Een keer was dit ámper. 'n Dominee in 'n bruin poliësterpak roep my eenkant toe in die intensiewe eenheid. Hy wil weet of daar iets fout is tussen my en my pa. Ek voel oorbluf. Ek kan nie sien waarop die gesprek afstuur nie. Die magswanbalans tussen outoriteitsfiguur en sestienjarige laat my onseker staan. Nee, hoekom? Want dit lyk of jou pa nie wíl lewe nie, sê hy. Ek steek die geheim weg dat ek en my pa baklei. Dat ons nooit praat oor my dooie ma (heel regs op foto bo) nie. Dat hy drink e...

  For Nomzamo     who ended her brilliant life on the 8th of April 2021   All unborn life is sacred they say except in case of rape or incest or when the mother's life is at risk   Then you may kill the child who would want to carry that product of violence that evil spawn for nine months push it out between your legs   Would you?   Some of us, ill-conceived yet unaborted, Eros and Thanatos in constant tug-of-war   You sentence us to death a thousand times then mourn when we kill ourselves            ❤     https://medium.com/the-understanding-project/the-ancient-dance-between-eros-and-thanatos-492afb747ef

  The title of the story will be “Ek het niks hier verloor nie”. The title will be ironic.   A Farm with No Name   I will write about how there’s nothing left of the homestead I grew up in, nothing to go back for. How Africa is reclaiming the garden, and how it is fitting that way. Nature takes over from neglect and erases my father’s footsteps from the farm. It demolishes my mother’s vegetable garden and the exotic mulberry tree that fed my silkworms. I listened to Springsteen's Magic while driving the roads of the Eastern Cape earlier this year: "This is what will be, this is what will be".   Entry to the Vegetable Garden. There was an enormous mulberry tree next to the gate. My mother bred Boerboel dogs and Landras pigs, and found time to nurture an alcohol addiction in between. My dad ploughed fields and drank a lot of coffee. There used to be this ad in the Huisgenoot , it showed a big clock with a cup of Ricoffy at every hour. I think my fa...

    No, I'm not LGBTQIA+ . And if you don't know what that means, shame on you click on the letters to find out.      [...waiting for the Flintstones to find their way back from the link...]    Ah, I see you're back.   Sit down.    Let me tell you a story.    At the beginning of this globally conspicuous year a scorpion killed my kitten . I had loved the little critter - the cat, not the scorpion - and I was devastated. Hannes had been given my Dad's name in a hubristic temptation of fate and fate answered. The small, soft, patched body that used to perch on my shoulder and purr into my ear while I sat at my desk lay lifeless under the Oregon pine kitchen cupboard where he'd crawled in to die. I sat outside on the gravel and howled like a mother who'd lost a child, because I had.   His favourite place I thought expressing grief during the loss meant I wouldn't stuggle with depression afterwards. But I stayed listless in ...

Proloog Werk Oorwin Alles Ek lê in my witgeverfde kleindogtertjiebed met die blink, goue randjie rondom die gladde houtkopstuk. Dis seker nie rêrige hout nie, eerder 'n soort plastiekhout, die oppervlak veels te glad om eg te wees. Die dik winterlaken met sy fyn blou blommetjies voel growwerig onder my ken en teen my nek. Dis handgewas en ruik effens na Omo. Ek is nege jaar oud en lê laataand wakker in my winterpajamas onder wolkomberse, voor die tyd van duvets. Die omringende lig moet die maan wees want die huisligte is lankal af. Dis plaasstil. Ek wens ek kon huil, maar ek kan aan niks dink wat trane regverdig nie. Ek weet net dat daar iets met my verkeerd is. Ander mense het iets goeds en moois wat ek nie het nie. In my is daar iets leliks. Dis deel van my. Ek ís die gebrek; die gebrek is ek.  Dit was nog altyd so. In die alleenheid word 'n idee gebore: as ek belowe om van nou af niks verkeerd te doen nie, as ek alles reg kan doen, sal die oordeel my verbygaan? ...

Even the vet cried when I told her about Hannes . She'd spent so much time with him at the practice, she said. When he was first brought there as a foundling and again after the mauling incident - he became her after-hours companion. He even boarded for a weekend when he was between vaccinations and our usual kennels wouldn't take him. The veterinary staff knew him well, my little people-loving purr-machine. I had sent a message with a selection of photos to the receptionist after he died, but the news hadn't reached the vet, so it was left to me to break it to her this morning. Of course her wet eyes yanked at my own heartache and I came home with a lingering nostalgia, the longing reignited. Maybe it was too soon to get another kitten. He's not the same and I don't expect him to be the same. I deliberately chose a feline as different from Hannes as possible. Stoffel is a long-haired ginger kitten from Montagu whose owner is lea...

Wat is dit wat ek verloor het, wat ek in my arms gedra het en nou weg is? Wat in my hart was vir so 'n kort rukkie voor die leegheid teruggekom het? Ek moet die ding se naam uitvind sodat ek dit weer kan soek. Maar dis dalk nie iets wat mens kan voor streef nie. Dis dalk iets wat óf daar is óf nie.  My leegheid dra die vorm van 'n swart-en-wit katjie met lang beentjies en die vreeslikste liefde vir mense. Johannes , het Buurman hom genoem, "Djou Highness". Ou Hannessie, wat voor my uitgehardloop-spring het as ek sy naam roep kamer toe waar ons sy kossies weggesteek het vir die ander katte. Die purr-masjien wat my vyfuur soggens kon wakkerspin met sy entoesiasme vir nuwe daglig, wat moes eet die oomblik dat hy wakker word. Sy sagte katjielyf is wat my arms mis, die gat in my borskas dra sy vorm.  Ek raak afgesluit van die wêreld daarbuite. Dom. Stom. Dis nie moeilik hier in die kloof nie. Ek ignoreer eenvoudig emails, selfs die dringendes. Die gastehuisbeddens st...